Bir Dosta Mektup

     Ben de seni seviyorum...
    Seni kucaklarken âlemi kucaklıyorum, canımı ortaya koyuyorum gibi geliyor. Bu benim sevgim... Vazgeçemem ondan, ona set vuramam ki... İnan kimse de yalancı değil sevgisinde…
Beceremiyorlar, başaramıyorlar. Bir kahraman gibi atılıyorlar baştan. Arkasını getiremiyorlar. Yorgunluk, tembellik çörekleniyor gönüllerine.
   Bence, sevgi; olağanüstü bir hediye yaşama. Bütün uğraşlara; bir kolaylık, bir durak noktası, bir soluk aralığı! Sevginin sonsuzluğunda sevgiye geçiş, sevgiyi yaşayış... Yani bir anlamda cennet yaşamı. Dünyada en güzeli bulma olasılığı, dünyanın en güzel yüzünü keşfetme, o yüzde dünyayı, o gözle yaşama! Yağmurda ıslananlara koruyucu bir şemsiye... Ama güzelim, kimse bunun farkında değil. Yorgun düşüyorlar onu taşımaktan, bıkıyorlar.
Sevgi onu taşımasını bilene güzel. Onu bir kalkan gibi, yaşamın çirkin görünen yüzü için kullanırsak, daha doğrusu kullanmasını bilirsek, sevgisizliğin negatif duygularından kurtuluruz. Bütün veriler değişir, değişik profiller görünür. Ben diyorum ki canim... Kimse de bu yükü kolay taşıyamaz.

Sevgi; yürek ister. Özveri ister.
Sevgi; yüksek bir bakış ister olaylara...
Sevgi; zulmün, acının karşılığıdır.
Onu lüks bulanlar değerini ne bilsin.
 
Sevgi; cesaret ister.
Sevgi; dopdolu kalp ister.
Sevgi; fedakârlık ister.
Sevgi, verecek cömertlik ister.

    Hesap kitap, onun pazarında satılmaz. Alıcısı bile pek bulunmaz. Ya seversin ya seversin; karşılığını beklemeden, bir şey talep etmeden. Karşılığını beklediğin an o, sevgi adının kullanıldığı bir pazardır.Ve bedelinin de çok fazla olduğu bir pazar, çok zor ödediğimiz bir pazar. Sevgi bir çekim alanı gibi iyilikleri, güzellikleri, mana âlemini çeker. Severse öldüremez insan, severse bağıramaz, kızamaz. Çünkü onu sevginin kaynağı olarak görür. Sevgisini verebileceği açık bir el gibi görür... Vermek ise daima daha iyi değil mi? Olan şey verilebilir! .. Biz de verelim canım... Sevgisi yoksa, ne verebilecek ki insanlar!!! Verelim ki sevgi bir çığ gibi kaplasın her yeri... Onun doğurganlığından faydalanalım. Yeni bir sevgi, yeni bir yüz, yeni bir gülüş olsun. Belki kalpler sevgi suyuyla yıkanır da tertemiz olur, zaman kirliliğini yaşamaz. Yaratıcı, insanları kendi manalarıyla görüntüledi ve bu görüntüye birleştirici olarak kendi sevgisini sundu. Her sevgide bir birleştirici unsur var. Hepimizin tek ortak noktası sevgi. Ve sevgiyi yaşamak değişik şekillerde. Her görüntüye monte etmek sevgiyi, özünün sevgi olduğunu bilmek. İşte seni seviyorum derken; bunları yapabilmeli insanlar. Böyle bakmalı sevgiye. Yoksa sözde kalan bir "Seni seviyorum." Sözü, zamanla uçar gider. İşte bunları yapamayanlar yalancı sayılıyor sevgisinde. Ama bu bir kabiliyet, içten gelen bir olgu. Kimseye de kabahat bulamayız ki. Bazıları sevgi hamalı olarak doğar, bazımız ise ayağının önündeki bir taş parçası gibi fırlatır atar sevgiyi. Biz kendimize bakalım sevgili dostum.
                                                                                                                      Sevgiyle...