BİR SABAH KAPINI ÇALACAĞIM SEVGİLİM

      Bir sabah kapını çalacağım ansızın. Bütün yürek yaralarımdan, bütün acılı sevdalarımdan, yangınlarımdan sıyrılıp sana sığınacağım. Sana sığınacağım küçük bir çocuk gibi. Ellerinde var olmak isteyeceğim yeniden.
     Yaşadığım ve yaşamadığım ne kadar duygu varsa, hepsini sil baştan yapacağım ve seninle doğacağım yeniden, seninle yeni bir yaşama merhaba diyeceğim.
     Gelen, gideni aratmayacak asla. Yeni çıkışlar olacak girdiğim sokaklarda; yarına umutla açılan, sevgiye umut diye sarılan… Karanlık yüzler çekemeyecek beni kendine.
     Gözlerinde gördüğüm o ışık var ya; o bana doğru göz kırpan, içime doğru ılık ılık yayılan, o ışık var ya, gölgelerden çekip çıkaracak, aydınlığa boğacak beni. Bulutların arasından sıyrılan bir dolunay gibi, doğacaksın en derin kederlerimin orta yerine.
Bin bir renkle süzüleceksin içime; boşuna harcadığım yıllarımın aksine, anlam katacaksın bu zindan gecelere, bu akıp giden sessiz saatlere, günlerimin en boğuk, en sislisine…
     En güzelinden bir mevsim bulup getireceksin. Yüreğinde dinlendireceksin yüreğimi.
     “En güzel günlerini demek bensiz yaşadın” demeyecek radyodaki tatlı ve huysuz kadın. Günler, güzelliğine beraber davet edecek bizi.
     Unutacaksın bensiz yaşadığın yalancı sevgileri, geceler boyunca yaşadığın çıldırtan sessizliği, içini titreten bütün özlemleri.
     Seni kim üzdüyse, kim ağlattıysa gözlerini, kim sana kendini boşlukta hissettirdiyse unutacaksın. Unutacaksın benden öncesini.
     Bir sabah çalacağım kapını ansızın. Uzun bir uykudan uyanıyormuş gibi uzanacağım gözlerinin derinliğine ve orada kendime bir mevsim bulacağım.
Yağmurlarda ıslanacağım, koşacağım ve içimdeki yangın bir son bulurken kendine, ben sende başlayacağım. Yılların çaldıklarını bir yana bırakıp seninle yeni bir yol bulacağım kendime. Korkmayacağım gecelerin karanlığından, dağların ihtişamından, yolların uzunluğundan, engellerin çokluğundan.
     Yaşamın beni alt etmeye çalışması yeni bir adım atmamı engellemeyecek, aksine çoğalacağım acılara, kötülüğe, yalnızlığa, sensizliğe karşı. Çoğalacağım yılların azalttıklarına karşı. Çoğalacağım ellerimde kalan son sevgi kırıntılarına karşı; inatla, azimle, sevgiyle… Kaybettiklerime üzülmek yerine, sahip olduklarıma sarılmaya çalışacağım. Sarılacağım hayallerime; en karanlık düşüme bile dört elle yapışacağım. Benim olan ne varsa, yalnızlığın kollarına, sessizliğin yılgınlığına bırakmayacağım. İçimdeki çocuğa sarılacağım; öldürmektense yıllarca yaşatacağım onu, yarınlara alıştıracağım. Güzel günlere, sevginin pırıltılı renklerine, mutluluğun doruklarındaki o insanı rahatlatan duygu seline umutla asılacağım. Bırakmayacağım hiçbir şeyi, içimdeki çocukla birlikte. Bir şeylerin savaşını vermek beni yormayacak, korkutmayacak artık.
     Bir umut gelip konsa yüreğime ve bir kıpırtı başlasa aniden oracıkta, bir şeyleri yaşamak, paylaşmak isteği, titretemeyecek ellerimi, uykularımı kaçıramayacak, hayata ve duygularıma karşı taşlaştıramayacak beni.
     Ve bir sabah, bir rüzgâr seni fısıldayarak kaldıracak beni uykumdan.
     Şarkılar seni söyleyecek.
     Seni özleyecek bedenimin her bir karesi.
     Ayaklarım sana doğru koşacak.
     Ve ben bir sabah kapını çalacağım ansızın ey sevgili.