SUSTUM

Bütün soru cümlelerimi gömdüm, bilinmeyen bir yere. Öğrenemedim bu cümleler karşısında alacağım cevapları. Sustum, yutkundum bu çaresiz sessizlik karşısında. Sandım ki bu sessizlik değiştirir çaresizliklerimi.

Sustum. Açıklamaktan vazgeçtim yaşanılanları, hissedilenleri, acıları… “Ama” diye başlayan cümlelerden sonra üç nokta koydum, yutkundum, sustummm. En güzel duyguları bile anlatamadım sustum. Yüreğimde sessiz çığlıklar attım. Belki duyulur sesim dedim, duyulmadı. Sus, dedim yüreğime sus! Ne bu çığlıklar, kime bu isyan, kim duyacak sesini bak, etrafına dön bir bak, kim var seni duyacak, anlayacak. Dinlemedi bu sağır yürek, çığlık atmaya devam etti. Günler geçti, sus artık yüreğim. Duyulmadı bu sessiz çığlıkların, duyulmadı işte. 'Bükme boynunu' dedim çırpınan kalbime. Sadece sus. Ben sustum, yüreğim sustu. Öyle bir sustum ki belki sonsuza kadar…

KATRE